In het contact met een vriendin ontstond iets wat we beiden liever niet bespraken. Te pijnlijk. Of ‘te heet’. We dachten er behoedzaam omheen te kunnen draaien. Zonder woorden, schijnbaar onbewust spraken we af dat we het daar gewoon niet meer over zouden hebben. Simpel.

Simpel en dodelijk. Voor de relatie. Want wat tussen jou en die ander in staat, blijft gewoon staan, ook al doe je zo je best het te omzeilen. Tenminste, in mijn ervaring. Die hete brij was èn bleef hete brij. Sterker nog, hoe meer ik eromheen wilde draaien, hoe groter en ongemakkelijker het werd.

En hoe minder vertrouwd, ontspannen en oprecht het contact met de vriendin werd. Ik liet minder van mezelf zien, was meer op m’n hoede. Alsof de onbesproken brij zo venijnig werd, dat een open gesprek over wat ons verder bezighield ook werd lamgelegd.

Dat klinkt wel erg slachtoffer-achtig. Je kiest er toch zelf voor, die hete brij te omzeilen? Ja, en met ogenschijnlijk prima redenen. Ik was bang om de ander te verliezen, als ik echt door de brij heen zou gaan. Bang om woorden te zeggen die meer stuk zouden maken dan goed. Ik luisterde meer naar m’n angst dan naar m’n moed. Anders gezegd: ik luisterde meer naar de hete brij, naar dat ene punt wat echt lastig was, dan naar de hele relatie en naar de vriendin zelf. Ik verloor haar en mezelf daarmee uit het oog. Letterlijk. En zo kreeg de brij het toch nog voor het zeggen.

‘Wat heeft hete brij nu met luisteren te maken?’

Alles. Hete brij heeft mij, jou en ons namelijk veel te vertellen. Er staat iets op het spel. Je hebt er blijkbaar belang bij, het doet je iets. De emoties en gedachten die daarbij horen geven feilloos aan hoe je er in staat. Daarnaar aandachtig te luisteren, helpt jezelf te begrijpen. En andersom helpt het je de ander ook te verstaan.

Ik heb de hete brij in het contact met de vriendin inmiddels aardig in het vizier. Maar ik ben, vrees ik, aan de late kant. Toch ga ik het gesprek binnenkort aan, als ze dat ook wil. ‘Liever laat, dan nooit.’